HET LAATSTE VERHAAL
Telkens is één verhaal het laatste verhaal, het verhaal dat bijna af is, nog niet of pas net is gepubliceerd. Voor wie goed heeft gezocht en hier is aangeland wordt een tip van de sluier opgelicht van het verhaal dat onlangs bij Noud Bles op de schrijftafel lag:
Fragment uit De ander zijn brood
Er was eens een dokter die geneeskunde ging studeren om zich vooral met het leven van mensen bezig te houden. Na zijn studie koos hij voor een huisartspraktijk in een provinciestad. Daar, dacht hij, werk ik dichtbij het leven van mensen van alledag, daar zie ik jonge gezinnen, veel kinderen, hun werkende ouders en heel af en toe een hoogbejaarde die ik waardig en pijnloos kan helpen sterven. Steven Maasbeek, zo heette hij, ontving op zijn spreekuur patiënten en reed daarna visites. Kinderen zag hij weinig, hun ouders nooit, wel heel veel bejaarden die zeurden over de kleine ongemakken van de veroudering en als ze eens een serieuze klacht presenteerden, kon hij weinig anders doen dan hen doorverwijzen naar een specialist. Mijn genezingen, zei hij tegen zichzelf, bestaan uit het wegbranden van het wratje op een kinderduim of het toedekken van de wijnvlek op een grotemensenziel.
De ander zijn brood verscheen in De tweede ronde, herfst 2008
Telkens is één verhaal het laatste verhaal, het verhaal dat bijna af is, nog niet of pas net is gepubliceerd. Voor wie goed heeft gezocht en hier is aangeland wordt een tip van de sluier opgelicht van het verhaal dat onlangs bij Noud Bles op de schrijftafel lag:
Fragment uit De ander zijn brood
Er was eens een dokter die geneeskunde ging studeren om zich vooral met het leven van mensen bezig te houden. Na zijn studie koos hij voor een huisartspraktijk in een provinciestad. Daar, dacht hij, werk ik dichtbij het leven van mensen van alledag, daar zie ik jonge gezinnen, veel kinderen, hun werkende ouders en heel af en toe een hoogbejaarde die ik waardig en pijnloos kan helpen sterven. Steven Maasbeek, zo heette hij, ontving op zijn spreekuur patiënten en reed daarna visites. Kinderen zag hij weinig, hun ouders nooit, wel heel veel bejaarden die zeurden over de kleine ongemakken van de veroudering en als ze eens een serieuze klacht presenteerden, kon hij weinig anders doen dan hen doorverwijzen naar een specialist. Mijn genezingen, zei hij tegen zichzelf, bestaan uit het wegbranden van het wratje op een kinderduim of het toedekken van de wijnvlek op een grotemensenziel.
De ander zijn brood verscheen in De tweede ronde, herfst 2008
